Boon

Bladluizen zijn de bekendste en meest voorkomende plagen. Hun schadelijkheid ligt vooral in het feit dat ze zoveel plantensap opzuigen dat ze dit niet allemaal kunnen verwerken. Daarom vervuilen ze met kleverige druppels sap die hun spijsverteringskanaal zijn gepasseerd (de zogenaamde honingdauw) de lager gelegen bladeren, waarop zich later roetmossen gaan ontwikkelen. De schadelijkheid van bladluizen wordt ook vergroot door het feit dat ze zich in korte tijd buitengewoon snel kunnen vermenigvuldigen. Naast het opzuigen van plantensappen richten ze ook schade aan door het overbrengen van verschillende virusziekten (bijvoorbeeld de pruimenbladvlekkenziekte). Alle soorten bladluizen overwinteren in de vorm van eitjes op verschillende plantensoorten. Sommige soorten vliegen (migreren) aan het begin van de zomer naar zomerse waardplanten, waarvandaan ze in de herfst terugkeren om hun overwinteringseieren te leggen.

Strapky zijn kleine, slanke insecten, ongeveer 1-3 mm groot. Ze hebben twee paar smalle, kleurloze vleugels, die over de gehele omtrek zijn omrand met lange haartjes. De vleugels zien er daardoor uit alsof ze een gerafelde rand hebben; hieraan ontleent dit insect zijn naam. Afhankelijk van de soort zijn volwassen strapky zwart of geelbruin van kleur, maar ze kunnen ook rode, zwarte of witte vlekken hebben. Bij verstoring springen ze vaak weg. De larven lijken op de volwassen exemplaren, maar hebben geen vleugels en zijn lichter van kleur. De eitjes van de strapky zijn doorschijnend, niervormig en ongeveer 0,3 mm groot.

Kevers richten elk jaar schade aan door zich te voeden met opkomende planten. Er ontstaat vooral grote schade wanneer droog en koud weer de groei van de planten remt. Als er daarentegen voldoende voorjaarsvocht is, herstellen de planten de schade aan de bladeren snel. Het verlies van wortelknollen leidt tot lagere opbrengsten. Door larven beschadigde wortels worden vaak aangetast door schimmelziekten. Net als de gestreepte bladroller veroorzaken ook andere soorten bladrollers van het geslacht Sitona schade.

De papaverluis behoort tot de dicyclische, facultatief migrerende luizen. Hij heeft een volledige ontwikkelingscyclus en wisselt tijdens deze cyclus van twee soorten waardplanten. Hij overwintert in het eistadium op de primaire waardplant, namelijk de Europese stekelbes en de gewone sneeuwbal. In het voorjaar, eind maart tot begin april, komen de nimfen uit, waaruit de stichtende vrouwtjes ontpoppen. Deze brengen op de primaire waardplant twee generaties gevleugelde vrouwtjes voort. Halverwege april beginnen ze over te vliegen naar de secundaire gastheer, met name suikerbiet, maar ook bonen, papaver en sommige onkruiden. De massale migratie vindt halverwege mei plaats. De aangekomen vrouwtjes verzamelen zich aan de onderkant van de bladeren aan de rand van de gewassen. De vrouwtjes baren levende larven, waardoor kolonies ontstaan die de haarden vormen. Van daaruit verspreiden de bladluizen zich verder in het gewas.